دوستت دارم

این وزن آواز من است اگر مرا بسیار دوست بداری شاید حس تو صادقانه نباشد

من تو را چون عشق در سر کرده ام

من تو را چون شعر از بر کرده ام

من گل یاد تو را همچون خزان

در خیال خویش پر پر کرده ام

بی وفایی کردی و عاقل شدی !

من به عشق شومت عادت کرده ام

عشق ورزیدن به تو درد است درد!

من ز درد خویش هجرت کرده ام

کمتر دوستم بدار تا عشقت ناگهان به پایان نرسد

من به کم هم قانعم و اگر عشق تو اندک، اما صادقانه باشد من راضی ام

دوستی پایدار، از هر چیزی بالاتر است

مرا کم دوست داشته باش اما همیشه دوست داشته باش

این وزن آواز من است بگو تا زمانی که زنده ای،

دوستم داری!

و من تمام عشق خود را به تو پیشکش می کنم

 در غروبی سرد و غمبار و پر از تردید می میرم !

 امید بازگشت تو ، مرا زنده نگه می دارد و آری

                                                  تو می آیی !

  تو می آیی بهانه من ،

  و می دانم دوباره شاخه های خشک احساسم ،

                                          جوانه می زند ،

  لبریز از عشق و شکوه زندگی می گردد و با تو ،

                    تمام لحظه های تلخ پاییز و زمستان را ،

  تمام لحظه های بی تو بودن را ،

                   تمام خاطرات سرد و بی روح نبودت را ،

  شبیه قاصدک ، در دست های باد می اندازد و دیگر ،

                    به آن فصل پر از دلتنگی و سرما نیندیشد !

  تو می آیی بهانه من ،

                                    تو می آیی ،

  و شوق دیدنت ، این شاخه های خشک را زنده نگه می دارد و

                          تنها به شوق تو ،

   سکوت ژرف و سرد مرگ را بدرود می گوید